In het verhaal Victorie! van Simone van der Vlugt stelt Jorden, de hoofdpersoon, aan zijn klasgenootje Margriet van Foreest voor om naar de Accijnstoren te gaan. Het verhaal speelt zich af in het Alkmaar van 1573, toen de stad door de Spanjaarden werd belegerd.Er was echter helemaal geen Accijnstoren in die tijd. Die dateert pas van 1622. Ik heb de vroedschapsresoluties er nog even op nageslagen: Is mede op te propositie van den heer burgemr. Oudesteijn goetgevonden de fabrijken deser stede te authoriseren om een bequame plaets ofte huijsken te doen maken tot gerijff van den pagter van de 36 st. ende collecteur van de stads excijse; ende om de fondamenten soo swaer als daer toe van nooden sal wesen uijtten water op te doen halen, stellende voorts de langte en weijtte van ‘t voors huijsken ter discretie van fabrijken (Regionaal Archief Alkmaar, oud stadsarchief inv.nr. 98, resolutie dd. 11-7-1622). Een paar maanden later wordt besloten dat er een torentje op het huisje wordt geplaatst, maar als de omwonenden daar een uurwerk op willen hebben, moeten ze dat zelf betalen (resolutie dd. 22-10-1622).
Moeten we zo’n datering dan opvatten als een vorm van dichterlijke vrijheid? Ik denk het niet. Simone van der Vlugt heeft veel historische jeugdromans geschreven en voor zover ik ze heb gelezen zijn ze de moeite waard. Het is een aantrekkelijke mix van geschiedenis en spanning, zeker voor het beoogde scholierenpubliek. En misschien zoek ik maar spijkers op laag water.
OK, nog een klein spijkertje dan. In het boek Schijndood bezoekt hoofdpersoon Kris het archief in Alkmaar. Hij gaat daar op zoek naar de doopinschrijving van Olivier, de persoon van wie hij een reïncarnatie zou zijn. Hij krijgt de originele doopboeken in handen (kan niet, je kunt enkel de kopieën raadplegen, dat is tegenwoordig in bijna elk archief zo). Hij leest het zwierige 17e eeuwse schrift (een beginnend archiefonderzoeker kan dat meestal niet lezen, sommigen kunnen het na jaren nog niet, volg eerst een cursus oud-schrift). De letters zijn geschreven op perkament (de doopboeken uit die tijd zijn van papier, perkament is meer iets voor charters uit de middeleeuwen). En dat ze vriendelijk werden geholpen door een vrouw van middelbare leeftijd die achter de balie zit. Dat kan dan weer wel, want in het Alkmaarse archief zijn ze heel vriendelijk.
Het is bekend dat veel schrijvers hun boek-in-wording koesteren als een baby. Niemand mag er aan komen. Begrijpelijk, maar op een gegeven moment moet je het uit handen geven. Zeker als je historische romans schrijft. Simone zal vast heel wat research en archiefonderzoek hebben gedaan, daar twijfel ik niet aan. Maar ze had het ook moeten laten lezen door iemand met een meer dan gemiddelde kennis van de geschiedenis van Alkmaar.
Simone schrijft de laatste tijd thrillers. Die zullen ongetwijfeld goed verkopen, maar het is niet echt mijn genre. Gelukkig blijft ze naast haar boeken voor volwassenen ook nog historische jeugdromans schrijven. Op haar website kondigt ze al een nieuw boek aan dat zich afspeelt in de Romeinse tijd. Het is een uitgebreide versie van Het Hercynische Woud. Ik ga het zeker lezen.
--
Simone’s website: http://www.simonevandervlugt.nl/
0 reacties:
Een reactie plaatsen