Mijn archiefcamera

Onlangs kocht ik mijn derde Canon PowerShot. De eerste had een resolutie van 2.3 megapixels. We schrijven 10 januari 2004, gekocht bij de Block in Haarlem voor 233 euro. Extra vijf jaar garantie genomen (stom! zo lang gaat zo’n ding niet mee!) en een compact flash kaartje van 64 Mb, in totaal was ik 302,98 euro kwijt. Daar kwamen batterijen met oplader dan nog bij.
In 2006 volgde de A540. Die gebruik ik nog steeds, voor de vakantiekiekjes. Aan mij is geen kunstfotograaf verloren gegaan. Heel vroeger had ik wel eens artistieke oprispingen en ik heb misschien ooit één geslaagde portretfoto gemaakt. Zwart-wit, met een pre-digitale spiegelreflex (zo’n ding dat iedereen met artistieke aspiraties gebruikte). Het had wat Anton Corbijn-achtigs, die foto, maar dat kwam vooral omdat een vriendin (die echt verstand heeft van fotograferen) hem zo mooi ontwikkeld en vergroot heeft.
Die A540 nam ik altijd mee naar het archief om stukken te fotograferen. Hij had een vaste plaats in mijn laptoptas. Maar daardoor kon de rest van de familie geen spontane kiekjes meer maken. Mijn laptoptas was namelijk of in een archief (met mij mee) of op mijn kamer, twee hele trappen op. Vandaar dat ik maar een aparte archiefcamera heb gekocht, de Canon Powershot A590 IS, bij MyCom voor 123 euro.
IS staat voor Image Stabilization, beeldstabilisatie. Dat is echt iets van de laatste tijd, althans de betaalbare variant. Ik wilde IS, omdat de belichtingsomstandigheden in archieven vaak verre van optimaal zijn. Je mag niet flitsen, vooral om de overige bezoekers niet te storen, dus dan kom je uit op een langere sluitertijd, met het risico van een bewogen opname als je uit de hand fotografeert. Statieven zijn in sommige archieven trouwens niet toegestaan. In de praktijk betekende fotograferen zonder IS dat je voor de zekerheid twee opnames maakte van een pagina, voor het geval de ene bewogen was. Ik heb het gisterenmiddag geprobeerd op de studiezaal originelen van het Stadarchief Amsterdam: met IS voldoet één opname, mits je vooraf rustig scherp stelt (knop half indrukken). Ik maakte 218 foto’s en er is er niet één mislukt. Zo boek je dus heel wat tijdwinst.
Wat valt er verder over de camera te zeggen? Hij heeft een resolutie van 8.0 megapixels, voldoende voor archiefwerk. Er valt redelijk wat aan in te stellen. Hij voelt plastic-achtiger aan dan z’n voorgangers. Het display is lekker groot. Met de twee AA batterijen doe ik al een hele tijd. Nieuw is ook dat er losse lenzen te koop zijn voor dit model: groothoek, tele- en macro. Het is wonderbaarlijk wat een cameraatje van 123 euro tegenwoordig allemaal kan. Wat mij betreft een aanrader. Kun je je dure en zware spiegelreflex voortaan thuislaten. En bewaren voor het echte werk.